ตูนคงจะต้องอำลาวงการไดอารี่อย่างเป็นทางการแล้วค่ะ
ไม่รู้ว่าจะเขียนอะไรแล้ว มีแต่เรื่องราวของตัวเอง
ที่ซ้ำซากกันทุกวัน ปีครึ่งที่เขียนมานี้เหมือนกับ
มันอิ่มตัวแล้ว ในการเขียน เหมือนกับคนเนือยๆ
ไม่รู้จะทำอะไรดี พูดตรงๆคือ ตอนนี้ไม่มีอารมณ์
ที่จะเขียนอะไรทั้งสิ้น แม้มีสาระหรือไม่มีสาระก็ตาม

อีกอย่าง ตอนนี้ชีวิตตูนวุ่นวายขึ้นมาก
ไม่ใช่วุ่นวายเพราะคนเยอะ แค่วุ่นวาย
เพราะอยู่คนเดียว เพื่อนตูนออกไปสอง
เมทอีกคนจะย้ายหอ ตูนคงอยู่คนเดียวแบบนี้
ที่เก่าที่หอเดิม เพราะไม่รู้จะย้ายไปอยู่กับใคร
อยู่คนเดียว ไม่เป็นไรหรอก ตูนอยู่ได้
แต่ตูนคงต้องทำอะไรๆ ด้วยตัวเองมากขึ้น

ถ้าการอยู่หอคนเดียวที่หอนอกคงไม่แปลก
แต่ของตูนคือ อยู่คนเดียว ในหอพักของมหาลัย
เหมือนเป็นคนไม่มีใครคบเลยว่ะ เฮ่อ....

สุดท้ายนี้ขอบคุณทุกคนที่หยิบยื่นมิตรภาพที่ดี
มาฝากตูนเสมอๆ ขอบคุณพี่เบ้นท์ ที่ตามอ่านกัน
ตั้งแต่วันแรกๆ จนถึงวาระสุดท้าย

ขอบคุณเจ๊กับเฮีย สำหรับทุกอย่าง

ขอบคุณทุกคน ที่เข้ามาในชีวิตตูน
ตูนไม่ได้จากไปไหน แต่ยังคงตามอ่านอยู่นะคะ
ไปที่ไหน ก็ส่งข่าวบอกกันนะ

รักทุกคนเสมอ

เมื่อกี๊แอบไปส่งเรื่องเพื่อนรักมาค่ะ แหะๆ
ในเวปเด็กดีอ่ะนะ พอดีนึกได้ว่า
ตัวเองก็เคยแอบรักเพื่อนเหมือนกัน เลยส่งไป
เป็นเรื่องที่เมื่อก่อนตอนเราเป้นเด็กมากๆ สักม.๓ได้
แอบรักแบบนี้ เศร้าบ้าง สุขบ้าง แต่มีข้อดีตรงที่
ได้อยู่ใกล้ๆเค้าตลอด(ก็เป็นเพื่อนสนิทกันนี่นา)

แต่ตอนนี้ไม่ได้เจอเพื่อนคนนี้เลยอ่ะ
คิดถึงเหมือนกัน ยังงัยๆก็เป็นเพื่อนกันนี่เนอะ
ถึงจะไม่ได้ลงเอยกันก็เหอะ ๕๕

ถามว่าตอนนี้ยังชอบเค้าอยู่มั้ย ก็คงไม่หล่ะ
เรื่องมันนานมาแล้วอ่ะ ลืมไปแล้ว
อีกอย่าง ลืมหน้าตามันไปแล้วอ่ะ ว่าเป็นยังงัย
แหะๆ

ตอนนี้มีพี่คนเดียว ก็พอแล้วหล่ะเนอะ
จงมีความสุขในสิ่งที่ตนมีค่ะ ๕๕

ถ้าสมมติตูนได้รางวัลเรื่องเพื่อนรักเนี่ย
ตูนก็ไม่มีโอกาสได้ไปดูหรอก
เพราะเค้าไปดูกันวันที่ ๑ แต่ตูนกลับบ้านวันที่๖
เฮ่อ พูดอย่างนี้เหมือนจะได้รางวัลเลยเนอะ ๕๕

แต่ว่า ตอนนี้ คิดถึงพี่จัง ^_^

วันนี้ไม่เหนื่อยมากค่ะ เพราะส่งงานอย่างเดียว
แล้วก็มี lab test วิชาไอทีนิดหน่อย
เบาๆ ไม่มีอะไรมาก ไม่เครียด

แต่งานที่จะต้องสรุปแล้วทำรายงานเนี่ยน่ะสิ
ยังเป็นปัญหาอยู่ เฮ่อ ต้องสรุปแบบมั่วๆgrammarกันบ้างหล่ะ
หวังว่าอาจารย์คงจะให้อภัยเด็กน้อยคนนี้นะ ๕๕

คิดๆอยู่ ว่าทำไมต้องมาเรียนที่มหาลัยนี้ด้วยเนี่ย
สาขาที่เราเรียนที่อื่นก็มีตั้งเยอะแยะ
ทำไมไม่ไป ทำไมต้องมาทำอะไรที่ยากๆด้วยฟระ
ไม่เข้าใจตัวเองจริงๆ

แต่ก็ไหนๆแล้วนะ มาแล้ว จะถอยหลังก็ไม่ได้
ต้องเดินหน้าต่อไป สู้เค้าเว่ย ไอ้ตูน !!

แต่กองทัพ ต้องเดินด้วยท้องใช่มั้ยคะ
แต่วันนี้มัน มัน มันกินเยอะเกินไป
อึดอัดอ่ะ ไก่ย่างเอย ส้มตำเอย ผลไม้เอย
โอ๊ย อีกเยอะแยะ แถมตบท้ายด้วยนมอีกครึ่งลิตร
อิ่มเหมือนแบบ อิ่มเผื่อพรุ่งนี้ไม่ต้องกินอ่ะ
(พอพรุ่งนี้ก็หิวอีกอยู่ดี) เป็นอะไรเนี่ย
กินเยอะมากๆ จากเมื่อก่อน ไม่ค่อยอยากกิน
รึว่าตูน จะมีน้อง ....เฮ่ย พูดเล่น
สงสัย ปอบจะเริ่มเข้าสิงแล้วหล่ะค่ะ แหะๆ

อิ่มนะ แต่ยังอยากกินอยู่ เป็นไรไปว๊า
กินอยู่ได้ เปลือง เนอะ

อ่อ ใครเป็นห่วงเรื่องนอนดึกแล้วตาจะคล้ำ
ก็ไม่ต้องนะคะ มันคล้ำ และดำไปทั้งตัวแล้ว
ให้ตามันดำอีก ก็คงไม่มีใครเห็นหรอก
เพราะของเดิมมันดำอยู่แล้วงัย

-_-"

ไปดีกว่า ไปภูมิใจในความดำของตัวเองต่อ ๕๕

ลืมบอกไป ชื่อบล็อกตั้งตามชื่อเพลง ฉะนั้น อย่า งง ๕๕